domingo, 12 de julio de 2020

Frutos de oro


¿Pretendéis que me apacigüe? Que domine
este amor ardiente y gozoso, este impulso
hacia la verdad suprema? ¿Que cante
mi canto del cisne al borde del sepulcro
donde os complacéis en encerrarnos vivos?
¡Perdonadme!, mas no obstante el poderoso  impulso que lo arrastra
el oleaje surgente de la vida
hierve impaciente en su angosto lecho
hasta el día en que descansar! en su mar natal.

La viña desdeña los frescos valles,
los afortunados jardines de la Hesperia
solo dan frutos de oro bajo el ardor del relámpago
que penetra como flecha el corazón de la tierra.
¿Por qué moderar el fuego de mi alma
que se abrasa bajo el yugo de esta edad de bronce?
¿Por qué, débiles corazones, querer sacarme
mi elemento de fuego, a mí que solo puedo vivir en el combate?

La vida no está dedicada a la muerte,
ni al letargo el dios que nos inflama.
El sublime genio que nos llega del Éter
no nació para el yugo.
Baja hacia nosotros, se sumerge, se baña
en el torrente del siglo; y dichosa, la náyade
arrastra por un momento al nadador,
que muy pronto emerge, su cabeza ceñida de luces.

F. Hölderlin

Roca


Ni


A los dioses amad, pensad en los mortales.
Ni ebriedad ni frialdad, ni descripción
ni lección; si os asusta algún maestro,
pedid sólo consejo a la naturaleza.

F. Hölderlin

sábado, 11 de julio de 2020

Entre las flores







Me crió la melodía 
del bosque susurrante, 
y aprendí a querer
entre las flores.

Tú, que cuando me venía abajo en la encrucijada
me mostrabas consoladora una mayor belleza, 
tú, que me enseñaste con quieto entusiasmo a ver 
lo grande.

Transcríbelo por triplicado
y, con todo, seguirá indecible,
tal como es, inocente.


Friedrich Hölderlin

sábado, 4 de julio de 2020

Camiño inglés

Somos tempo e tempo é ademáis o que se require para poder chegar camiñando a pobos, aldeas e cidades. A vida moderna imponnos ritmos bastante incompatibles con isto pero o certo é que practicalo de vez en cando axuda a invertir por completo as prioridades e as perspectivas. No caso de pobos e aldeas aumenta considerablemente a súa beleza e tamén a receptividade tanto do que chega como do que recibe, no caso das cidades é o revés, as proporcións superan con creces a medida dun corpo, e resulta necesario compensar a falta con outras cousas, ou con outras persoas convertidas en cousas.
Cando usamos o coche sucede simbólicamente algo parecido nas nosas mentes, crecémonos un pouco e os escasos centímetros que nos separan do chan fan que os pés e a cabeza deixen de estar na terra, sepárannos tamén do territorio e os seus vínculos co lugar, os porqués da sua existencia. Xa non digamos cando imos en avión, a pesar de ser un dos medios de transporte máis incómodos, e con todo o cómodo que resulta chegar antes aos sitios. Os lugares aparecen diante dunha como aparece tamén o bric do leite cando abrimos a nevera, ou como aparecen as diferentes canles no televisor, por arte de maxia e non polo arte de atravesar un territorio ou un cortello das vacas para ir munxir o leite. É curioso que cantas máis cousas facemos por arte de maxia máis pensamos que a maxia é inutil. Do mesmo xeito aprendimos na escola as materias, de xeito instantáneo memorizamos datos que aparecen e desaparecen a demanda, sen vínculos que poidan establecer relacións entre ximnasia e matemáticas ou entre Betanzos e Vilalba. É moi difícil aprender o nome das árbores sen telas vivido en directo, sen camiñar ao seu lado ou durmir baixo a súa sombra, un saber que require do tempo, coma todos os saberes, pero quizáis no mundo vexetal, máis discreto e reservado, isto seña ainda máis evidente.
Cando chegamos, por exemplo, a Betanzos en coche, é habitual pararse nun deses cafés elegantes a tomar un refrigerio, máis por aquelo de mirar e deixarse mirar que por retomar forzas esgotadas na viaxe. Pola contra, cando chegas a pé, o último lugar ao que queres ir son esas terrazas de postureo que invaden as prazas, e tratas de atopar xustamente o sitio ao que non irías nunca se chegases de visita en coche. Unha taberna cero hipster e con cero encanto, atendida por un señor sen dentes pero con ganas de conversa. Un lugar oscuro e frecuentado por traballadores humildes, dispostos a falar cunha forasteira que non trae consigo a fieles conversadores. O que necesitas é un descanso de verdade, sen miradas escudriñantes. Cando chegas andando descobres todos eses lugares que dende o coche parecían tugurios, porque o coche é unha desas cousas coas que compensar a desproporción, un fetiche e un arma contra o outro que reforza a nosa fantasía de pertenza a unha identidade na que non cabe o pobre, o mendigo, o derrotado, o infeliz ou o tolo, dende a que escudriñar e saborear o poder baseado na negación do outro. As historias que escoitas neste tipo de tugurios da a casualidade que sempre están conectadas co territorio, e que unha vez retomas o camiño, haste atopar con elas dunha ou doutra forma, collen corpo e sentido.
Chegar a pé fainos tamén máis conscientes de todo o baleiro necesario que hai entre un pobo e outro, da vida necesaria que habita neses espacios e tempos mortos que deixan de existir ata que un día temos algo que ir buscar a eles.






















Mapa